MENU

JULES

 7 Juni  2008 -  7 December 2008

Over leven en overleven.

Dit is een verhaal wat begon op 7 juni 2008. Bij de geboorte van Jules leek er geen vuiltje aan de lucht. Het nestje bestond uit een powder puff teefje (Kwie-kwie), een bont reutje (Spekkie)en een zwart reutje (Jules) De vader van het drietal is een Chinese Crested, Muisje, en de moeder een kleine Peruaan, Sprietje. De keuze voor deze kruising was enkel een paar leuke pups voor vrienden van ons te fokken, die niets geven om een stamboom n omdat er nog geen kleine reu beschikbaar is voor Spriet.  Zij wordt nog aangekeurd tzt voor het R.I.S.H in Belgie, en wilde nooit echt goed loops worden, dus als we straks alle moeite van de aankeuring achter de rug zouden hebben en ze zou nooit loops worden of onvruchtbaar zijn,.... Maar in ieder geval niet d keuze die de gemiddelde fokker verantwoord zou noemen.

                

                             

                                                                       Mams is bijna uitgeteld

In ieder geval de bevalling leek er een uit het boekje te zijn, puppen waren vitaal en mooi stevig, met een gemiddeld gewicht van 140 gram. Pas na een week had ik in de gaten dat er iets vreemds was met de zwarte reu, hij dronk en groeide, maar op de een of andere reden lag hij steeds maar op zijn rug. Ook als ik hem op zijn buik legde, lag hij in no time weer op zijn rug. Het viel me op dat hij alleen met zijn rechter voorpootje een soort van roeiende beweging maakte. Zijn moeder ging echter steeds z liggen dat hij gemakkelijk kon drinken, al was het dan op zijn rug. Zijn grote broer Spekkie begon meteen goed te groeien en zijn zusje Kiwi bleef ook op het gewicht van Jules, niets aan de hand qua groei dus.

                                        

                             Net geboren                                          1 dag                                                    1 week

                 

Toch werd het me langzaam pijnlijk duidelijk dat er iets vreselijk mis was met die kleine kale garnaal, maar omdat hij zich helemaal zelf redde om aan zijn melk te komen en mama ook heel geduldig met hem was, dacht ik; laat de natuur zijn gang maar gaan. Het puppy liet zo'n enorme levenskracht zien dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen hem weg te brengen en in te laten slapen.

                        

                                                        De eerste week,....

De weken gingen voorbij, ondertussen was wel duidelijk dat er ergens iets fout moest zijn gegaan bij de geboorte in de vorm van zuurstof gebrek of een kleine bloeding in de hersenen in de dagen na de geboorte wanneer de stolling nog niet optimaal is. Hoe dan ook, Jules was er nog altijd, hij dronk en groeide. Wel had hij erg veel last van tremors, trillen van zijn lijfje en vooral zijn koppie. En met dat handje vol 'parkinson' ben ik  begonnen te werken; eerst leren op zijn buik te blijven liggen door zijn andere voorpootje bij  de bewegingen te betrekken. Jules is namelijk nooit verlamd geweest, maar zijn motoriek is totaal verstoord. Zo wisten in de eerste weken de pootjes onderling absoluut niet hoe,  of waar ze heen gingen, of wat de beweging moest zijn. En daar kwamen die tremors ook nog bij,.....Het zag er voor een buitenstaander absoluut eng uit; een spastisch kaal monstertje die niet leek  te beseffen wat er allemaal met m gedaan werd.

  

"                                   3,5 week , aan het spelen met zijn grote broer Spekkie

Door middel van stimulatie met eerst hl koude handen en later ijsklontjes in een zakje heb ik m bewust laten zijn van zijn achterpootjes; door de kou trok hij ze in, en op een gegeven moment bewogen ze allebei, al was het totaal ongecoordineerd, maar er geburde wat daar achter! Door hem op zijn achterpoten te zetten en als een kikkertje te leren springen werden de slappe spiertjes ook ineens zichtbaar en meteen sterker.

        

    Het verschil is hier wel heel duidelijk te zien: Spekkie woog al in no time het dubbele van Jules

       

   Met ma onder de lamp               Jules & Spekkie                   Lekker tukje doen                      Spelen in de zon

Vervelend was wel weer dat hij met slapen steeds in dezelfde houding ging liggen; lekker  naar  links op gerold, en daardoor een scoliose (dwangstand, 'bochel') van de nog zo jonge ruggengraat ontwikkelde. Met andere woorden; Jules werd zo krom als een hoepel! Massage, aqua-therapie, uren per dag ben ik met m bezig geweest om zoveel mogelijk variatie en kwaliteit uit zijn beperkte bewegingen te halen.

                 

Wat hij nu kan? Zelfstandig van zijn of rug terug op zijn buik, hij kan sinds kort zelfs met zijn pootjes recht onder zijn lijf zitten (ipv pootjes naar links, en rug daardoor extra krom) Hij kan zich in zijn eentje uren lang vermaken op de 'tramopline' (honde strechter) Hij kan duidelijk maken dat hij poepen moet en gaat dan met zn kontje over de rand zitten zonder te vallen, hij kan op zijn manier 'lopen' als is het meer een soort van hobsen: als ik hem roep en de ondergrond is ruw, zoals buiten op de tegels, dan is hij in no time bij mij of waar hij maar heen wil: drinken, eten  of spelen met de andere honden.

      

       De eerste stapjes                   Dwangstand vd rug                  Heerlijk zonnetje                            Slokje water

Om een heel lang verhaal wat kortere te maken; we schrijven nu 11 oktober, hij is nu meer dan 4 maanden verder en heeft naar wat ik denk een heel gelukkig bestaan met een moeder die nog steeds voor hem zorgt, zijn ontlasting verwijderd, speelgoed voor hem haalt, hem overeind zet als ie weer eens raar op zn rug ligt. Hij heeft een hrlijke zomer gehad, tussen de grote honden buiten in de zon op zijn speel kleed, eet goed, is enorm lastig als hij geen aandacht genoeg krijgt, en kan heel erg goed bedelen als hij lekkere dingen ruikt.

                        

                                     Zo heerlijk dat zonnetje!                                                 Met grote 'zus' Gina

Ik kan me heel goed voorstellen dan menigeen hem al lang in had laten slapen uit 'humane' redenen. Maar wie dat zegt, heeft die hond (want dat is het dus echt, een hond) nooit een dagje meegemaakt en gezien hoe ongelofelijk veel levenslust er schuil gaat in dat mannetje, hoe slim hij is, hoe manipulatief hij is,hoe hij keihard van zich afbijt als er iemand aan zijn lekkere hapjes komt of te ruw met hem speelt. Wie dat wel gezien heeft hoef ik dus echt niet meer te vragen of hij/zij m even naar de dierenarts wil brengen om in te laten slapen,......Dat geef ik je op een briefje!

                

                  My  New best friend: Calimero                                                  Mooi poseren voor de foto

De toekomst is natuurlijk heel onzeker voor hem, maar voor welke (verantwoord gefokte ras) hond kan je met zkerheid een gezonde toekomst voorspellen?

Een zeldzaam moment, Jules die staat zonder enige hulp,....( foto pas een jaar na dato gevonden in mijn files!!)

Omdat hij nog zo in de groei is kan hij nog niet in een rolstoel, die wij in Rotterdam http://www.hondenrolstoel.nl/?page=home gaan laten maken, helemaal op maat. Want de achterpoten zullen waarschijnlijk nooit sterk genoeg zijn hele gewicht te dragen. Zijn toekomst is onzeker ja, maar voorlopig geniet hij enorm van alles en iedereen. Heeft er nog steeds erg veel lol in om over me heen te plassen als ik even niet oplet, bijt me keihard in mijn handen en gezicht met spelen, kan zelfs grommen en heel zacht blaffen tegenwoordig,......

Als het me lukt zullen er in de toekomst ook filmpjes van hem op de site komen te staan.

                

                                      HEERLIJK GENIETEN VAN DAT LAATSTE OKTOBER ZONNETJE

En zolang hij geen pijn heeft, is mij geen moeite teveel om hem de hele dag achter zijn kleine kontje aan te lopen, hoelang het hopelijk ook nog mag duren!

 

Wordt vervolgd...............

            

                             Het blijft lang mooi weer dit jaar: 8 november en ng buiten met Billy in t zonnetje!

                        

                          

                 

 

 2 December 2008. En vandaag was het dan eindelijk zover: Sinterklaas heeft de rolstoel gebracht! Natuurlijk meteen passen en meten hoe dat allemaal zit met die riempjes en zo, Jules er in en,.....racen meteen! Overal achter mij aan, bochtjes maken alsof ie nooit anders gedaan heeft, zich loswerken als r een wiel achter de tafelpoot blijft zitten: een geboren coureur!

                 

Heel emotioneel moment dat mijn kleine stoere mannetje nu na 6 maanden eindelijk op eigen pootjes kan staan en beter van het leven kan genieten. De bandages om zn pootjes, en de rode plekken zijn het resultaat van een heel zwaar weekeinde waarin Jules enorm veel last had van spastische aanvallen waarbij de achterpoten totaal ongekontroleerd bewegen.Al valt hij zelf van vermoeidheid in slaap, dan ng gaan de pootjes door. Het enige wat dan helpt is hem dan dicht tegen me aan te houden de hele dag ( vaak nacht) en gerust te stellen, en verder alleen maar een hele hoop Valium en warmte. Door de ongecontroleerde bewegingen gaat zn naakte velletje natuurlijk helemaal stuk op de plaatsen waar hij mee schuurd. Gelukkig geneest het snel en kunnen de verbanden er van de week weer af. Die aanvallen zijn er gelukkig niet zo vaak meer als vroeger en hopelijk door de extra stimulatie van de hersenen en het ruggemerg (door gebruik van de rolstoel) worden ze nu ook niet meer opnieuw zo erg geactiveerd.

                

De revalidatie gaat nu een heel ander level in, en ik kan er alleen maar het beste van hopen.De reactie van jules was in ieder geval onbetaalbaar, zo blij, zo uitgelaten, zo heb ik m alleen nog maar gezien in de warme zomerzon met zn vrienden op het speelkleed op het terras.

Wordt vervolgd,.................................

                  

            

 Met  ongelofelijk veel dank aan www.hondenrolstoel.nl

          

  ---------------------------------------------------------------------------------------

Vandaag, op zijn verjaardag,  7 December 2008 rond 11.00 is onze Jules geheel  onverwacht gestorven.

Vanwege zijn spastische aanvallen waren er wondjes op zijn achterpoten ontstaan waardoor deze ter bescherming in een soort van lange beenbeschermers zaten, wat hem belemerde in zijn 'kruipen'' en waardoor hij al een paar dagen niet zo mobiel was als normaal. Vanmorgen constateerde ik een longontsteking, of althans een hoop vocht in de longen ( van een evt niet goed functioneerend hartje na al die extra inspanning van de laatste dagen) wat hem erg benauwd maakte. Na zijn dagelijkse toilet-ritueel van poepen, plassen, wassen en zijn wondjes verzorgen, heb ik hem  met schone kleertjes in zijn mandje gelegd waar hij een dik half uur later dood gevonden werdt door Frenk,.......

Het is ongelofelijk dat mijn kleine mannetje er zomaar opeens niet meer is, maar hij heeft mij gelukkig de weg naar de dierenarts bespaard om hem in te laten slapen als het nog slechter met hem zou gaan.

We hebben een heel fijn maar ook moeilijk half jaar met zijn allen gehad, we hebben veel van elkaar geleerd en vooral veel lol gehad deze zomer buiten. Jules heeft ongetwijfelt een hele fijne tijd gehad met zn vriendjes en de korte tijd dat hij er was, heeft hij  ook cht geleefd. We zullen hem vreselijk missen!

                          

                                       Twee dagen vr zijn overlijden nog met zijn beste vriendje Billy        

                      

    Z sliep hij normaal ook; op zn rug, handjes gevouwen                  Zorba en Billy nemen afscheid

          

                                                     Allemaal onder de indruk,.................

        

                                          Billy  en Jules waren dikke vrienden

                    

           

                                        Mamma Spriet begrijpt er helemaal niets van,......

                   

                                 Dit is zo triest, dat is echt niet in scene te zetten,..............moederliefde! 

          

                                 

                    

                

                                     

                            

                       

                   

                   Mooiste plekje van de tuin en tevens de laatse rustplaast van onze hondjes onder de bamboe

 

               

               

                                                     

 

In Loving Memory of Jules

Look not where I was, for I am not there
My spirit is free, I am everywhere.
In the air that you breathe, in the sounds that you hear
Don't cry for me, my spirit is near.
I'll watch for you from the other side,
now I'll be running, with new friends by my side.
Smile at my memory, remember in your heart;
This isn't the end, it's a brand new start

 

                                  7 Juni  2008 -  7 December 2008   

 

Rust zacht lieve Jules, je was voor mij de mooiste van allemaal hoor, en als ik het nog eens over moest doen, dan deed ik het meteen weer!